خانه به دوش تو شدم

بنگر که مرا تا کجا کشاندی

عاشق روی تو شدم

تو که جان مرا به لب رساندی

ای با تو بودن حسرت دیرینه من

ای راز عشقت تا ابد در سینه من

ای با تو بودن حسرت دیرینه من...

از تو بریدن خیلی سخته بهترینم

از تو بریدن خیلی سخته خیلی سخته بهترینم

شعر از:باران بهاری

راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من به بوی سر آن زلف پریشان بروم....

شعر از :فرزانه

عشق کلمه ایست که بار ها شنیده می شود ولی شناخته نمی شود


عشق صداییست که هیچ گاه به گوش نمی رسد ولی گوش را کر می کند


عشق نغمه ی بلبلیست که تا سحر می خواند ولی تمام نمی شود



عشق رنگیست از هزاران رنگ اما بی رنگ است.



عشق نواییست پر شکوه اما جلالی ندارد.

شعر از دوست بسیار عزیزم :عباس محمدخانی

که چون فرهاد روز خود به سر برد		چو شمع صبح دم در سوختن مرد
خلل در عشق شیرین در نیامد		بر آمد جان و شیرین بر نیامد
خبر بردند بر شیرین خون ریز		که خون کوهکن را ریخت پرویز
همه گفتند کاین رسمی نو افتاد		که شیرین کشت و خون بر خسرو افتاد
روان شد نازنین کز راه یاری		شهید خویش را گرید به زاری
به بالین گاه او شد با دلی تنگ		به آب دیده شست از خون او سنگ
اشارت کرد تا فرمان برانش		بشستند از گلاب و زعفرانش
کفن کردند و بسپردند غمناک		غریبی را به غربت خانه‌ی خاک
بسی بگریست شیرین بر غریبیش		فزونتر زان ز بهر بی نصیبیش
چه در دست آمد آن نامهربان را		که بی جرمی بکشت آن بی‌زبان را
چو نتوانست خونم را پی افگند		گناهم را سباست بروی افگند
چو فردا دست خون در دامن آید		دیت بر خسرو و خون بر من آید
به خدمت بود فرتوتی کهنسال		چو گردون در جهان سوزی شده زال
نگون پشتی ولیکن کژ خرامان		مهی در سلخ و نامش ماه سامان
بهر جا در مصیبت روفته جای		بهر کو در عروسی کوفته پای
گشاده گریه‌ی تزویر چون می		هزاران اهرمن حل کرده در وی
فریب انگیزی از گیرائی گفت		که کردی پشه و سیمرغ را جفت
ز داروها که کار آید زنان را		زره برده بسی سیمین تنان را
مفرحها ز مروارید و از در		که خوبان را برد هوش از بلا در
گیاهانی به تسخیر ازموده		بهر ذره دو صد ابلیس سوده

یخ خونسردیمان آب نمیشد بی *عشق*

عشق چون در دلمان زنده نمیشد مردیم

شعر از فرزانه

به یاد او:

انبوه غم و اندوه و سیلاب اشک

زندگی باغ گلی است که از آن باید چید

عشق را... عاطفه را... و به گلدان دل خویش نهاد

زندگی بودن نیست

زندگی زیستن است

زندگی جنبش و جاری شدن است

از سر آغاز تا به جایی که خدا میداند

زندگی رویا نیست

زندگی زیبایی است

میتوان بر درخت تهی از بار زدن پیوندی

میتوان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

میتوان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست

                   شعر از نوشین

عشق را دوباره در مزرعه خالی تنم پروراند

زندگی را در اسمان ابی

چشمانش حس کردم

ناگهان پاییز عشقم از راه رسید

اری رفت ولی هنوز قلبم برای اوست

 شعر از پریسا دختر پائیزی

                                   سلامی به زیبائی شبهای اسمان

با شما  ستارگان  اسمان

                                  بر شما دوستداران و عاشقان

بگذار از خاموشيت آوا بگيرم

چون آه در بغض گلويت جا بگيرم

آواز ده، تا همچو يونس ماهيان را

در رودها بگذارم و دريا بگيرم

هرچند دور از تو سوالی بی جوابم

هر بار از يک  بودنت معنا  بگيرم

ای کاش، چون نينی اشک آرميده

در گاهوار ديده ات مأوا بگيرم

مگذار حکم سرنوشت بی بدل را

اين بار بی چون و چرا اهدا بگيرم

سوگند بر عشقی که آدم را بياموخت

اين جرم را از گردن حوا بگيرم

تو يادت هست ما بي كينه بوديم

نگهبان غمي ديرينه بوديم

چو مرغ آه با هم گرم پرواز

كلام روشن آئينه بوديم

دل غمديده درماني ندارد

سر شوريده ساماني ندارد

گمان كردم كه در پايان راهم

ولي اين راه پاياني ندارد

به فكر اين دل عاشق نبودي

دل پاكي كه حكم كيميا داشت

به تو دادم ولي لايق نبودي

تو يادت هست ما بي كينه بوديم

نگهبان غمي ديرينه بوديم

چو مرغ آه با هم گرم پرواز

كلام روشن آئينه بوديم

دل غمديده درماني ندارد

سر شوريده ساماني ندارد

گمان كردم كه در پايان راهم

ولي اين راه پاياني ندارد

تو هر گز نازنين صادق نبودي

به فكر اين دل عاشق نبودي

دل پاكي كه حكم كيميا داشت

به تو دادم ولي لايق نبودي

تو يادت هست ما بي كينه بوديم

نگهبان غمي ديرينه بوديم

چو مرغ آه با هم گرم پرواز

كلام روشن آئينه بوديم

دل غمديده درماني ندارد

سر شوريده ساماني ندارد

گمان كردم كه در پايان راهم

ولي اين راه پاياني ندارد

                                   به جای بوسه بر لبت به گل اشاره میکنم

تمام شعر های من پای یک نگاه تو

                                   گر از توام جدا کنند فنا شوم به راه تو